سه تا تولد

(این پست  طولانی هستش  هر کی وقت نداره نخونه ها  ما ناراحت نمیشیم  .ما گفتیم بعد نگین اهههههههههه چقدر   با جزئیات نوشته  

                                                                                                                                                   

خوب حالا که میخوای بخونی اسپیکرتو روشن کن حوصله ات سر نره

                                                                    

 سلام  شایگان گلم  تا حالا از  روزهای قبل از تولدت برات نگفتم مامانی                                                                           

 

وبلاگتو  روز تولد یکسالگیت  درست کردیم و  اینقدر   توی این یکسال حرف برای گفتن بود که نشد  از قبلترها بنویسم

حوداد ۴ سال قبل یه بار دیگه  قرار بود یه نی نی بیاد پیشمون که   قسمت نبود من و بابا که خیلی  غصه دار شده بودیم البته  بابایی  راحتر از من با این قضیه کنار اومد اما من خیلی داغون شدم

 حدودا 3 _4 ماه کارم گریه و غصه  خوردن بود همش میگفتم تقصیر من بود من مراقب نبودم .....

 اما   بعد از یه مدت دیگه بیخیالش شدم  شروع کردم به  سرگرم کردن خودم بیشتر از قبل به خودم میرسیدم

 رفتم  ورزشو دوباره شروع کردم  کارهای دستی ... تذهیب و نقاشی

یه دوره خیاطی هم  رفتم و یاد گرفتم .....

بعدش که با بابایی اینجا رو ساختیمو   . بعد  تصمیم گرفتیم بیایم داخل کارخونه زندگی کنیم

 خیلی دوران سختی داشتیم وقتی اومدیم اینجا ....

اما  خدایی  هست که ما رو خیلی دوس داره الان که دارم مینویسم  بغضم گرفته  مثل اینکه بعضی چیزها از یادم رفته بود دوباره  اومد جلو چشام  دلم نمیخواد  تو رو ناراحت کنم  پس 

  بیا گلم دستتو بده به من بیا بریم به اون روزهای قشنگی که خدا یه فرشته مهربون به ما داد

 بیا پسرم                                       

 

 عقد کنون خاله  تی تی بود  منم یکم درد داشتم اما هیچ  به  حاملگی فکر نمیکردم

 یادم مبلها رو جابجا کردم  تند تند میرفتم بازار  از این ور به اونور  20 پله روزی  چند بار بالا پایین اونم چی بدو بدو

 بعد از عقد کنون یادمه     طبق معمول که از بی بی چک استفاده میکردم و هر بار  منفی رو نشون میداد نزدیک 2 سال

                                                           

 اینبار هم بازم  اینکارو کردم و قتی دیدم مثبت  

 چند ساعت بعد دوباره تکرار کردم باورم نمیشد  زنگ زدم به علیرضا  گفت نه حتما بازم اشتباه  اما من که  مطمئن بودم مامانی   رفتیم آزمایشگاه  هر دو تا مون  نمیدونستم از ذوق و استرس چیکار کنیم 

 یادمه  تا جواب آزمایش بیاد  همینطوری الکی میچرخیدیم  رفتم یه پارچه مانتویی برای خودم خریدم تا بدوزم آخه خیاطی هم یاد گرفته بودم  بعدش  نهار هم یه پیتزا گرفتیم تو ماشین خوردیم من از ذوقم  زیاد حرکت نمیکردم .

رفتیم آزمایشگاه   من نرفتم میترسیدم بابایی رفت  جواب چیه علیرضا بگو

 مثبت

داشت از ذوق  پرواز میکرد  

 نه مثبت خالی که خوب نیست بازم مثل اوندفعه

 نه  عددش عالیه خانومی دیگه معطل نکردم رفتیم گشتیم  یه دکتری بود که اون موقعه باز بود و مطبش خلوت  رفتیم بهمون تبریک گفت  و یه  کم راهنماییم کرد

  اون موقعه من رو ابرا بودم گلم

                                                                                    

 یه چیزی یادم رفت از قبلترها بگم این بود یادمه همیشه  شبکه RTIو VOX نگاه میکرد  برنامه ی زایمانها رو  همشو ضبط کرده بودم  روز ی چند بار نگاه میکردم تازه  بابایی رو هم مجبور میکردم ببینه  الته اون حالش

 اما من مثل اونا درد میکشیدم  ولی وقتی بچه ها شونو میذاشتن بغلشون من فقط اشک بودم

 و نه ماه گذشت.....

واما روز قبل از تولد  از حالتم متوجه شدم که مثل اینکه یه خبراییه

 دوباره برای دومین بار تو اون هفته رفتم دکتر ساعت 2.5 اونجا نشستم 8 شب رفتم تو

 واییییییی هنوزم این خانم دکتره مطبش  همیشه شلوغه  هر وقت میرم میگم این آخرین باریه که اینجا میام اما دفعه بعد بازم اونجام

 آره داشتم میگفتم 3 نفر دیگه هم بودن که اونا هم حالشون خوب نبود و همه قبل از من رفتن و دکتر گفت فردا صبح بیمارستان و همشون هم سزارینی احتمالا

 شایگان الان که دارم مینویسم تمام تنم مثل اون لحظه یخ زده یه حاله عجیبی بود پسرم رفتم تو گفت  دهانه رحم باز شده درد نداری

 نه

 شاید شب درد بگیری اگر نه 6 صبح بیمارستان

 تا قبل از اون روز ( تحت تاثیرRTL) من: فقط طبیعی زایمان میکنم روزی 3 کیلومتر  پیاده روی میکردم تا راحت زایمان  کنم اما همیشه فکر میکردم  همش الکیه این پیاده رویها هیچ تاثیری نداره الکی میخوان گولم بزنن.

 گفتم دکتر من میخوام سزارین بشم

 دکتر :نه حیفه  تو راحت میتونی زایمان کنی چرا میخوای این شانسو از دست بدی

 خودمم نمیدونستم میخوام چیکار کنم 

                                                                                     

   

خواهر زنداییم توی بیمارستان دولتی  لاهیجان ماما  بود منم رفتم اونجا تا اگه طبیعی بود یه آشنا بالای سرم باشه

 واییی  یه چیزه خیلی   بدمزه هم بگم

خانم دکتر گفت شام سبک که خوردی یه شیشه (شربتی) روغن کرچک سر بکش

منو میبینی

 اینو که دیگه کسی تا حالا نگفته بود

 رفتیم تند تند خونه(  وسائلهامو فبلا برده بودم خونه مامان بزرگ   ) یه سری کارامون کردیمو رفتیم خونه مامان بزرگ

 شامو خوردم  رسیدیم به  قسمت دسر روغن

 نه من نمیخورم

مامان اگه بخوری راحتتری

من: نه امکان نداره

 علیرضا : جان من بخور

من : نه

 تورو خدا  بخور و یهو دیدم که دارم میخورمش

 وسطهای شیشه که رسید التماس میکردم نه بیخیال شین

ببببببببببببخخخخخخخخخخخخخوووووووووووووررررررررررر(بخور)

 تا صبح ..... بیدار بودم و فکر میکرد الان دردم میگیره  مامان هم تا یه تکون میخوردم میگفت چیه درد داری

نه

 صبح دیر رسیدم  بیمارستان ساعت 7.5 _8 بود

وقتی رسیدیم و  منو بستری کردن و از علیرضا خداحافظی کردم  باز دلم خوش بود مامان  هست اما گفتن باید بره

 رفتم تو بخش

  سزارینی ها لباس سفید

 طبیعیها لباس صورتی

                                                                              

 از رنگ لباس سزارینی ها بد جوری  ترسیده بودم  اونا به من میگفت خوشبحالت

 من به اونا  میفتم خوشبحالتون

 از اون دو دورها هم صدای جیغ و التماس  مامانها میومد ومن هی لعنت به این RTLمیفرستادم

آخه تو برنامه های اونا   نه  مامانها  جیغ میکشیدن و نه تنها بودن شوهرهاشون پیششون بودن  

خلاصه کاملیا خواهر زنداییم اومد  تا منو دید گفت واییی  تو واقعا حامله ای  چقدر  وزن اضافه کردی گفتم 20  کیلو گفت  پس کو 

اون خودش بچه هاشو سزارینی دنیا آورده  و وقتی که دید من میترسم گفت خوب بیا  گان ( لباس ) سفید بپوش  اما چون دکتر گفته بود اول آمپول درد نمیشد آمپولو زدن  ساعت 9 . ساعت 9.5 دیدم نه مثل اینکه داره درد شروع میشه و حالم خیلی بد بود

بردنم به قسمت زایمان طبیعی ها که ایکاش نمیبردنم  

یکی از وحشتناکترین  جاهایی بود که تا حالا دیده بودم  فقط جیغ .داد. التماس.....

 یه  خانمی پیشم بود که بهم روحیه میداد میگفت  همین که دنیا اومد تو یه لحظه سبک میشی   لحظه ی خیلی خوبیه  همینکه دنیا اومد تو سبک میشی و هیچ دردی حتی یه سر سوزن حس نمیکنی من یه بار یه بچه 6 ماه   سخت کردم اونموقه حامله بود برای یه عملی اومده بود که  اسمشو خوب یادم نیست  شنیدم که عملش موفقیت آمیز بود امیدوارم هر جا هست سالم باشه  و نی نیش هم سالم دنیا اومده باشه هنو ز  نگاهش یادمه وقتی در میکشیدم به من نگاه میکرد و میدونم دوس داشت این اتفاق برای خودش هم بیفته

 کاملیا خیلی هواموداشت   اگه اون نبود که هیچی  چون بقیه زنها رو اصلا خوب رسیدگی نمیکردنولی خوب شد روغن رو خورده بودم

9.5 تا 12.5 درد کشیدم   منو بردن به اتاق زایمان   صدای اذان  میومد    

                                                                                                                          

 میدونستم دیگه چیزی نمونده با اینکه هوش بودم اما از اون لحظه  زیاد یادم نمونده کمک ماما ها بالای سرم قران میخوندن و خیلی کمکم کردن

یادمه بعد از ذنیا اومدنت ازم معذرت میخواستن  میگفتن ببخش ما رو از ما راضی باش هر کاری کردیم برای راحت زایمان کردنت بود  .

 وقتی که  کاملیا تو رو گرفت باورم نمیشد یه لحظه  گفتم نندازنش  تو رو گذاشتن رو شکمم  با دستام  گرفتمت  وایی گه چه حس خوبی بود تو اون لحظه خیلی خوشحال بودم طبیعی دنیا اومدی و من   اولین صداتو شنیدم و گرمای تنتو حس کردم یه مامان دیگه هم با من داشت زایمان میکزد   چجند دقیقه بعد از تو  نی نی اونم دنیا اومده بود  اون موقعه دیگه شجاع شده بودم  خیلی راحت  بهش نگاه میکردم و دیگه نترسیدم(بچه سومش بود و اصلا  جیغ و داد نمیزد من قبل از زایمان  میگفتم این درد نداره  اما خانوم باتجربه بود) اما اون دختره راس گفت  من تو یه لحظه سبک شدم آروم شدم ولم میکردن همونجا پامیشدم میرفتم  تورو میشستم میرفتیم خونه  

 

بابا میگفت صد ای جیغ زدنهای من رو از بیرون میشنیده و اونو  مامان بزرگ  فکر نمیکردن تو به این زودیها دیا بیای وقتی کاملیا رفت بهشون خبر بده تعجب کردن به این زودی

 مثل اینکه راس میگفتن پیاده روی خیلی تاثیر داره

با ویلچر از بخش اومدم بیرون   یه پرستار هم تو رو میاورد  رفتیم  که بابایی رو ببینیم  تا مامانمو دیدم بغضم ترکید  علیرضاهم تا منو دید اشک تو چشاش جمع شد 

اونشب منو تو و مامان بزرگ  موندیم   بیمارستان     مامان بزرگ   میگفت بخواب اما من نمیتونستم هی پا میشدم تورو نگاه میکردم هی چک میکردم  تنفست خوبه

پسر گلم روزهای خیلی قشنگ وتکرار نشدنی بود .یه 24 دیماه تکرار نشدنی بود  فردا صیح وقتی از بیمارستان اومدیم  بیرون  یادمه اثری از زمستون و سرما نبود اون سال   دیماه بهاری بود  آسمونش آبی آبی بود .

بابابزرگ (بابای خودم ) تو گوشت اذان خوند و تو تو خواب ناز بودی

 ایکاش یکم  با تجربه تر بودم  بیشتر از اونروزها  لذت میبردم یادم  اوائل شب که میشد میترسیدم با شایگانی که میخواد تمام شبو گریه کنه چیکار کنم  روز سوم که رفتیم    مرکز بهداشت  یه خانم مهربونی بود که یه وسیله ای رو بهم معرفی کرد تا تو راحتتر شیر بخوری بعد از اینکه ازاون استفاده کردم  تو راحت شیر میخوردی و بهتر میخوابیدی

روز ششم هم ختنه ات کردیم

اما من همش میترسیدم و میگفتم بزار  نافش بیفته بعدا اما  آفرین به بابای شجاع که میگفت  اینجوری بهتره تا  خوب بشه  نافش هم افتاده

.....و حالا شایگان گلم دو سال از اون روزها میگذره و تو چقدر بزرگ شدی و من  هم همینطور چقدر عوض شدم  بزرگ شدم من مادر شدم...

                                                                          

خیلی  طولانی شده

نمیدونم تو یه روزی اصلا حوصله خوندن اینهارو داری

اما برای خودم و بابایی خیلی شیرینه

امیدوارم یه روزی تو هم بابا بشی و این  لحظه شیرینو  تجربه کنی .

واما یه تولد دیگه هم داریم

 تولد وبلاگمون

پارسال دقیقا شب تولدت به اصرار بابایی این وبلاگو برات درست کردیم

آخه من اونموقعه اصلا  نه وقت نه حوصلشو داشتم و زیاد  وارد نبودم  گفتم میام میبینم نمیتونم   راه بیفتم بعد دلسرد میشم

اولین دوستای وبلاگی مون هم نوشهری کیجا بود که بابایی  با بابای نازنین دوس بودن و مریم جون مامان آرین کوچولو   که   من  خیلی از راهنمایی میگرفتم

واما الان خوشحالم که این وبلاگو درست کردم بر ات چون هم دوستای زیادی پیدا کردم و هم از تجربه های مامانهای دیگه استفاده میکنم

روزی که این وبلاگو بهت تحویل بدم  اونوقت فکر کنم من یا همه

مامانها باید واسه خودمون یه وبلاگ دیگه درست کنیم 

مامانها یه طرف  نی نی هایی  که  دیگه بزرگ شدن یه طرف

( من که گفته بودم نخونین  زیاده  ببخشین سرتونو درد آودریم)

پست بعدی با عکسهای تولد  میایم

 

نوشته ی پدر شایگان

 اینجارا من یعنی آقای پدر برای شایگان عزیزم و مادر مهربانش می نویسم.

غزلی که در ساعات تولد شایگان با من همراه شد و در یکی از روزهای پس از تولدش بر روی کاغذ ریخت.شایگانم.پسر یکی یکدانه ام.غزل من.زیبای مهربانم.این غزل را که شاید در گوشه ای از ادبیات رخ داده است را برای تو نوشتم.روزی را که با جان می خوانی اش را آرزو دارم.روزی که من نیستم.یا هستم فرقی نمی کند .مهم این است که این غزل برای توی تو اتفاق افتاد .فقط تو ومهر مادرت.

 

                                                                   "شایگان"

با اين خيال ابر سفيدي به سر كشيد

من توي ابر بودم و من را پدر كشيد

در ابر مادري كه –تو بودي—بلند شد

با قهوه توي فكر من آمد پسر كشيد

چشم ودهان ولب همه من را شبيه بود

من يك عليرضا ي جديدم اگر كشيد

سي سال پيش من همه ي كودكي تو

كه توي حال من پدري دربدر كشيد

گنجشكها به دور سرم چرخ مي زدند

انگار بند ذوق مرابيش------تركشيد

رفتم برات پيرهني دست و پا كنم

پيراهنت به تن شده مشتاقتر كشيد

با يك كلاه و يك چمدان سيسموني ات

مهمان من شدي (پدري كه پسر كشيد)

روي كدام تخت بخوابد براي تو

شير كدام سينه بنوشد كه سر كشيد

آغوش من كه بالش روياي كودكم

دارد خيال مي كند آنرا پدر كشيد

با مادري فرشته ي شبهاي عاشقي

با شاعري كه نقش ترا مختصر كشيد

در روزنامه هاي جهان اسمت آشناست

وقتي نباشي آن همه را بي خبر كشيد

با اين خيال قند عسل شايگان من!

مادر ترا براي پدر نيشكر كشيد.

                                                  علیرضا عاشوری رودپشتی

 

 

 

واما تولد سوم که یه روز زودتر از تولد پسمل منه

تولد یه نی نی وبلاگیه   تولد نی نی کوشاگلم مبارک باشه امیدوارم همیشه شاد وسلامت باشی   در کنار مامانی و بابایی از زندگی لذت ببری

بدرود

 

 

[ ]
+ نوشته شده در ساعت 10:19 توسط مامان مریم

 

 

                               

پی نوشت :

 یکشنبه بعد از ظهر  رفتیم  پیش ناجیه و دوقولوها

 که  خیلی خوشحال شدم  از دیدینشون از  زمان داشگاه دیگه ناجیه رو ندیده بودم

 این سه تا وروجک هم تا میتونستن شیطونی کردن   البته ناجیه   طفلکی که میگفت وروجکهاش  همیشه شیطونی هاشون همینجوریه 

 شایگان هم که اضافه شده بود  روی  آرتین و رامتینو کم کرده بود حسابی دیگه من و ناجیه همش دنبال این یکی دنبال اون یکی

یه عکس سه تایی هم که نشد ازشون بگیریم

                                   

 امیدوارم خیلی زود بازم همدیگرو ببینیم    

پی نوشت: از وب ساناز جون مامان دانیال کوچولو  متوجه شدم تولد مریم جون مامان آرتین هست

                                                                         

                                                         

مریم  عزیز تولدت مبارک  هر  کاری کردم وبت باز نشد   (اینروزها اینترنتمون  خیلی مشکل داره) کاشکی که ۱۰۰ ساله شی      نه ۱۲۰ ساله شی

نه ۱۲۰سال کمه                  همیشه زنده باشی

امیدوارم سه تایی شاد و سلامت و خوشبخت باشین

سلام به دوستای گلمون

 هی میخوام بیام آپ کنم  هی  وقت کم میارم تا میام نت دلم میخواد برم  پیش دوستای گلمو به اونا سربزنم وقت کم میارم

  دیگه وبگردی رو امروز تعطیل کردیمو  پاشنه رو ور کشیدیمو  راه افتادیم  بیام وبمونوتر و تازه کنیم

 اول از همه از هاله جون ماما ارشیاگلی ممنونم که با هام تماس گرفت خیلی خوشحالم کردی

                                                                

  دوستم ناجیه با نی نی هاش  اومده شمال قرار بود پنج شنبه برم ببینمش  اما   نشد یعنی  همه کارامو  کرده بودم  که برم  یه دفعه اومدم کنار پنجره دیدم تو حیاط برف نشسته و همیطوری هم  داره میاد

 از 8  صبح اومده حالا من کی فهمیدم  نزدیکهای ساعت  3

 صبحش با دوستم طناز جون داشتم تلفنی حرف میزدم  که  اونم با من بیاد گفت  رشت داره برف میاد و امروز  نمیتونم   منم اینقدر کار داشتم یه لحظه نتونستم  برم ببینم بیرون چه خبره 

  

 هیچی دیگه قرار و کنسلش کردم  تا  یه روزه دیگه برم ببینمش.

 وقتی اینجا برف میاد مردم یاد  برف چند سال پیش میفتن که کلی هم خسارت داشته  اگه نجنبی  یه نون هم گیرت نمیاد .

 ما  مجبور شدیم بریم آذوقه بخریم و  وتمام جاده هم لغزنده و ماشین هی لیز میخورد

ما هم مثل لاکپشت  راه میرفتیم

برگشتنی هوا تاریک شد و   برقها هم که مثل همیشه  هی قطع و وصل تو  راه که میومدیم  قلبم دیگه داشت وای میستاد

  راهی که میرفیتم قربونش برم پر سربالایی و سر پایینی و خلاصه کوهنوردی داریم دیگه

.......... امروز هم  که برفها داره آب میشه  شاید فردا برم  ناجیه و دو قولوهاشو ببینم    

                                                         

 واما شایگان گلی من

الان نشسته پای کامپیوترو بقول خودش سی سی میبینه  کارتون آآآآآآآآآآآآلوییییین

(آلوین)

 یه دفعه با خودم فکر کردم این سی دی رو تعطیل کنم  آخه از صبح بیدار میشه   سی  سی

 میگه  منم  هی سرشو بایه چیزی گرم میکنم  یه چیزی هم که خودمم دیگه تمام کارام تعطیل فقط باید باهاش بازی کنم 

 بعدش  دیدم چه انتظاری از بچه است من و باباش که یا پای کامپیوتریم یا تلویزیون  خوب بچه هم مارو میبینه دیگه 

 اون موقعه که من بچه بودم  یه اوشین شنبه به شنبه میداد  ساعت 10 شبم که تلویزیون   تعطیل میشد 

                                                                

اما  الان دیگه  همه چی عوض شده  مامانها هم عوض شدن        

نه همسایه ای که رفت و آمدی داشته باشیم که بچه یا حتی خودم سرم گرم  بشه  نه  فامیلی که برن و بریمو .. خلاصه  خودمون سه تایی هستیم دیگه       پس  نباید از سی دی نگاه کردنش  کلافه شم خوب حوصله ش سر میره      یکم  تلویزیون و  اینترنتو کم کردم  تا بیشتر باهاش باشم 

 نقاشی میکشیم   رو دیوار اتاق بابایی     یه قسمتیشو اجازه دادم نقاشی بکشه البته خط خطی دیگه

 اه ه ه ه اینکیه داره اینجا میره دیدینش با زودپز داشت میرفت

اه ه ه ه اینکیه داره  بابایی بیچاره رو میزنه واییییییی نپر رو شکمش 

                                                                     

                                                      

  واییییییییییی افتاد با سر رو زمین  حالا داره الکی  گریه میکنه تا بابایی بوسش کنه که خوب بشه

 من بیچاره  وقتی  یکی از دیگهارو میخوام  غذا بپزم مصیبتی دارم همش  گروی شایگان

 

 گاهی وقتا یا د اون تبلیغ میفتم که تی وی نشون میداد   یادتون میاد  چها رشنبه سوریها نشون میدن  یه بچه ای بود به اسم قند عسل و بابایی  یه بار باباییش خواب میبینه بچه اش رفته  چهارشنبه سوری   میپره  میاد بیرون حالا بیرون که چی عرض کنم میدون نبرد یه بچه  داره با تانک میاد  چند نفر دارن یه موشک میبرن  یکی سنگر گرفته .....

 گاهی وقتا شایگان  رو میبینیم من وبابا یی یه دفعهذای خندمون میگیره یاد اون تبلیغه میفتیم  یه دفعه میبنی  زودپز به دست داره میره  یه لبخندی هم رو لبش که بهش گیر ندیم  هی میاد بوسمون میکنه  بعد تند تند میره  همه دیگها رو  میاره یکی هم جا نمیزار ه  بعد  تازه میشمرتشون  شهار(چهار ) پپنججج(پنج)

خدا نکنه یکی مون  نازش بدیم   دیگه تموم شد  بقول یکی  دست بدی  دیگه شونه نداری

 بعد تند تند میگه آآآآآآآآآآااااااااووووووووو(آب) منم میگم گذااشتم تو آب سرکن برو بر دار  الکی یکم میخوره  بعد  میریزه تو دیگ حالا چی کمه  ملاقه  . قاشق..... .

 تا موقعه ای که  نخوابه حق نداره کسی دس به وسائل  شایگان قند عسل  بزنه

                                                

کلی ذوق کرده بودیم لباسشویی رو ترک کرده دیگه اما زهی خیال باطل قبلا فقط عاشق  صداش بود الان هر چی لباس هر جای خونه ببینه میندازه اونتو از بیرون میام  لباسامونو میندازه تو ماشین

تازگی ها توپ بازی هم یاد گرفته اما هرچی بهش میگیم با پا شوت کن توپ رو با دست میاره میده به ما میگه دگوبا(همون بفرمایین خودمونه)

یه کارتونی هست جمعها میده    توش یه عروسک بامزه ای هست به اسم چشم بلبلی

  این چشم بلبلی قدش کوتاه  و  واسه اینکه قدش بلند بشه  دایی دکتر تجویز هر شب قصه رو برا ش کرده تا قد بلند بشه  یه شعری هم داره

 6 سانتی متر           7 سانتی متر

یگصدو بیستو پنج صد صد و بیست پنج

یکصدو بیستو پنج صد صدو بیستو پنج

شاگان قند عسل هم که عاشق این شعره و عاشق این چشم بلبلی   کافی یکی بگه چشم بلبلی

شایگان : شیییشش سسا هههههههههیییییی

صدصدو بیستو پنجشو هم من میگمو اونم تند تند دست و پاهاشو از شادی تکون میده

 پشت تلفن هم برای بابابزرگش میخونه

                                                            

آقا که عاشق نانای نای شده  رقص پا هم میکنه

 یه دونه از این کیبردهای عمو فردوس واسش گرفتم  تا فهمیده آهنگ هم داره  همون دکمه رو هی میزنه با آهنگ میرقصه

 قربون احساست بشم تا یه یه موسیقی  ملایم  بشنوه آرو م سرشو تکون میده دستاشو تو هوا میرقصونه

واییییییییی خدا دوباره داره میگه سی سی  بابایی داره با لگو سرشو گرم میکنه

  از سریال جومونگ هم خیلی خوشش میاد مخصوصا از شمشیر بازی  انگشتشو مثل شمشیر  میگیره و هی دور خوش میچرخه و صدای شمشیر زدن رو هم در میاره و هی داد میزنه

اینقدر موقعه غذا خوردن بهش گفتیم بخور پسر گلم هام کن شایگان هم هر چی از گوشه  پیدا کنه  میاره  به سمت دهن ما میگه هام هام

بعد از هر وعده غذا من به اندازه یه مهمونی ظرف میشورم دیگه کزتی شدم واسه خودم

 وقتی یه کار بد میکنه من دعواش میکنم میره بابیی رو میزنه

بابایی  بیچاره اصلا روحش خبر نداره یه دفعه میبنه یه چیزی خورد تو سرش    یا یکی داره چنگش میگیره  یا  مشت میزنه

  بابایی : من چی کاره بیدم

شبا داره میخوابه   منو ناز میکنه هاشی هاشی(نازی نازی) دیگه چیری یادم نمیاد بگم

دوستای گلم ببخشین  خیلی زیاد شد سرتونو حسابی درد آوردم

 یه قولی دادم به خودم دیگه باید  چیزی رو از قلم نندازم تا یادم بمونه همیشه یه قند عسل که بیشتر ندارم

 یه چیزی به اون دوستای بیمعرفتم مخصوصا  خاله دخترهام  و دوستای دانشگاه و دوستای دوستامو  دوست دوست دوستامو خونشونو خونمونو  فک و فامیلی بیمعرفتی که میان به وبم شایگان و بی کامنت تشریف میبرن و فقط عکس سیو میکنن

 بوس و تعریف و آرزوی خوب نخواستیم حداقل یه  لنگه کفش  پرت کنین  ما جاخالی میدیم

 اونایی هم که میگین ندیدیم  کجا باید (کامنت ) نظر بدیم پایین همین  مطلب  یه قسمتی نوشته نظر  روش  کلیک کنین یه منو باز میشه  اسمتون بنویسین (ایمیل یا وب ) اگه داشتین و لنگه کفشو مستقیم پرت کنین تو ملاج بنده(مطلبی که خواستین بنویسن) و  کد ی رو که اونجا خواسته وارد کنین و ارسال

 زهره جونم ممنون که میای به وبم  گفتی من خیلی غر میزنم   من از دغدغه هام با شایگانم میگم مینویسم تا یادم بمونه   چه روزهایی رو گذروندم 

یه روزی  که پسرم بزرگ شده  اینجا  که بیام  یاد شایگان   شیرین  زبون و کوچولوم میفتم   یاد دوران شیرینی که سه تایی با هم داشتیم

 ای بابا این کیه یه  کاسه گرفته رفته تو حموم داره گریه میکنه میگه آب و باز کنین من بازی کنم  

هی میخوام  تموم کنم نمیشه

 خوب  شاد و سلامت باشین 

بدرود .

 

 

 

   

[ ]
+ نوشته شده در ساعت 0:48 توسط مامان مریم

 

                                   

 سلام   به دوستای گلمون

 امیدواریم دلاتون  گرم گرم باشه توی این  روزهای  سرد زمستونی

 شب یلدا که حتما خوش گذشته

                                                         

                                                            

 هفته پیش قرار بود یه قرار وبلاگی داشته باشیم که به علت باراش شدید بارن و هوای سرد نشد . سمیرا جون مامان شایناکوچولو قرار بود بیان   شمال که نشد اما لطف کردن  با تماسی تلفنی صدای گرمشون رو شنیدم امیدوارم یه تعطیلی جور شه با یه عالمه آفتاب  تا   بتوینم ببینیمشون.

                                                       

                                                                                 

 اما یه قرار وبلاگی دیگه جور شد

شب یلدا یه مهمون عزیز داشتیم نازنین فاطمه(نوشهری کیجا) با مامان و بابای   مهربونش اومدن خونمون     به خاطر کار علیرضا آقا برزو بابای  نازنین کوچولو  لطف کردن تشریف آوردن   خیلی ازشون ممنونیم امیدواریم بتونیم جبران کنیم.

 اون شب که بچه ها خیلی بدخواب شدن و حدودا تا ساعت 1 شب بیدار بودن  ما هم تا ساعت 3  نشستیم پای کامپیوتر  ( من و مهناز جون ) حرف و حرف و حرف ..... بعدش هم  مامانها و باباها  حرف و حرف وحرف ........و دیگه فکر کردیم تا کی حرف بزنیم دیرشده  بریم بخوابیم  اما من که از  ساعت خوابم بگذره دیگه خوابم نمیبره   اما چون راجع به همه و هم چی حرف زده بودیم و دیگه کسی نبود که راجع بهش حرف بزنیم    دیگه خوابیدیم( بقول یکی خ و ا ه ر ش و ه ر هم نداریم  که پشتشسرش حرف بزنیم)

  فردا صبحش هم بابا ها رفتن بیرون  ....

 ما 4 تا هم رفتیم یه کم قدم زدیم حرف زدیم حرف ..... بعدشم نهار و ...   مهناز جون هم   یکم به سوالات  فوتوشاپی من  رسید که دستش درد نکنه  غروبی هم رفتیم لاهیجان خیلی سرد بود البته برای ما بیشتر آخه   مهمونامون از زنجان اومده بودن و به نظر اونا زیاد هوا سرد نبود

 

                                             

  ژست شایگان رو دارین دیگه

 یه چیزی از گل پسرم بگم تا یادم نرفته وای نمیدونین چقدر آقا  شده وقتی بیرون میریم  خودش قدم میزنه  حرف گوش میده  خیلی  خوشگل دستمو میگیره  اصلا  قبول نمیکنه بغلش کنیم   الهی مامان فدات بشه روزی صد بار ازدور بدو بدو با دستای باز و لبهایی که حالت بوس کردن داره میدو بغل من  وایییییی که غشیدم

       

                                                                          

خلاصه که خیلی خوش گذشت 

اما از این دوتا وروجک 

زیاد میونه ی خوبی با هم نداشتن و همیشه باید یکی  بینشون مینشیست

 شایگان  هم  رحم نکرد و یه چنگ از مماغ نازنین خانم گرفتن و   نازنین هم که بیشتر مو میکشید

  امروز صبح که شایگان از خواب بلند شده  رفت  توی اتاقی که   نازنین   میخوابید  دید اههههههههههه  کسی نیست  اولش از  گوشه در نگاه کرد بد دید کسی نیست

 

                                                     

بله دیگه بالاخره یه قرار وبلاگی هم من گذاشتم و حسرت به دل نشدم

باییییییییییییی

[ ]
+ نوشته شده در ساعت 22:48 توسط مامان مریم